Column of Supertweet?

Ik heb mijzelf betrapt op een merkwaardige, onbewuste overtuiging over het begrip ‘schrijver'. Om de een of andere vreemde reden is iemand pas ‘schrijver' als hij of zij minimaal een halve meter boek heeft geproduceerd. En dat staat dan in leer gebonden en met gouden letters op een gepolitoerde plank van een boekenkast die de gehele werkkamer beslaat. Je zou zeggen: ouderwets en elitair ...


Ondertussen waardeer ik ook de kortste geschreven eenheden. Zoals slagzinnen (‘al het goeie komt van .... koeien'), koppen boven krantenberichten (‘Romario snel geaard bij Philips') en de afgemeten antwoorden van sommige bloggers, twitteraars en reaguurders (‘ga jij eens even lekker deaud'). Ook allemaal knap werk. Je zou zeggen: nieuwerwets en populair ...


Oude beelden en moderne beleving: ‘hoge' en ‘lage' cultuur lopen doodleuk door elkaar heen. Als ik het goed begrijp is dat een kenmerk van postmodernisme. Deze stroming stelt - onder andere natuurlijk - dat ‘de' waarheid niet bestaat, dat de mogelijkheden tot ‘maakbaarheid' beperkt zijn en dat Kunst niet noodzakelijk tot het Ware, het Goede of het Schone leidt. Kortom: relativering van gezag, geloof en wijsheid.


Let wel: postmodernisme begon in de jaren '60 in de kunstsector. Andy Warhol smeet een mooi ontworpen steen in de vijver van het establishment, maar toch al weer vijftig jaar geleden. Wat is dan postpostmodern? Da's eenvoudig: het huidige establishment (overheden, grote bedrijven, belangenclubs) leert om te gaan met macht en ze sturen de stenengooiers een keurige uitnodiging. Met gouden letters.

 

< terug naar overzicht